• Eveline Brandt

Een potje mopperen

Het was een heerlijke dag, het voorjaar liet zich al een beetje zien, ruiken, voelen, en ik liep genietend met de hond door het riante park dat Leiden rijk is. Een vrouw voor mij liep kennelijk ook te genieten want zij stond vaak stil, keek om zich heen en maakte foto’s. “Fijn hier hè?”, zei ik goedgemutst toen ik haar passeerde. “Ja, heel fijn”, zei ze, om daaraan direct toe te voegen: ”En maar mopperen!” Niet-begrijpend keek ik haar aan. “Eh, ik mopper niet, hoor…” “Nee, maar al die andere mensen dan, die altijd maar mopperen: dat de Randstad zo vol is, dat het Groene hart zo wordt volgebouwd, altijd dat gemopper. Terwijl: moet je nou kijken hoe mooi!”

Ik liep door en moest een beetje lachen. Grappig, hoe gelaagd ons gemopper kan zijn. Dan lopen we heerlijk buiten, kunnen we genieten van DIT moment en alles wat er is, en dan gaan we nog lopen mopperen over al die – denkbeeldige – anderen die altijd zo mopperen. Ik draaide me nog even om naar haar en stelde voor: “Laten wij dan in ieder geval niet mopperen!” Ze knikte kort; het scheen me toe dat ze het een redelijk voorstel vond.

Het was een heerlijke dag; de ganzen vlogen gakkend over ons hoofd, om vervolgens vrolijk neer te strijken in de weilanden iets verderop. De hond huppelde en de zon leek al iets aan kracht te winnen.

Recente blogposts

Alles weergeven

Het reproductiegetal van boosheid

'Terug naar het hart' heet het boek dat ik schreef met Joost van den Heuvel Rijnders en dat nu in de winkel ligt. Hij zei het heel mooi in dagblad Trouw (dat een interview met ons publiceerde): 'Laten

Niet kijken!

Oh die smartphone.... Al die apps en mails en notificaties en reminders en piepjes, allemaal goed doordacht ontworpen om ons telkens weer te laten kijken, checken, reageren - om ons verslaafd te make

Bloot in de sloot

Het is echt een heel lieve hond, maar niet te houden als hij eenden ziet. Of groepen vogels. Het liefst in een weiland, en dan ook nog in het broedseizoen. Dus moet ik hem dan aangelijnd houden maar j